Just a thought

Lately I have been watching the new MTV series Catfish. I'ts about people who fall in love online. People who meet the love of their life on the internet. Unfortunately people lie on the internet. So when Nev, the man who made the film Catfish and turned it into a tv show, helps -mostly girls- to find the truth about the person they have fallen in love with, he finds loads of doubtful things. The first episode is about Sunny who is in love with Jamison. Jamison is a 20-something handsome guy and has been in a relationship with Sunny for over 8 months. When Nev finally convinced Jamison to meet in real life with Sunny, Sunny and Nev are both shocked. It turned out that Jamison isn't a 20-something handsome guy, it's a 18year old girl named, Chelsea. So this is where my thought comes from. How can you fake a relationship for eight months and not feel any emotions? How can you fake a relationship without being emotionally involved in it for eight months? I do get that people lie on the internet and people can fake a lot. But after all, when you talk with a person a lot, you do build a band together right? And if you see you have hurt somebody, just out of revenge, how can you not feel sorry or any other emotion? I just don't get it. I know that you can fake a lot of things, that you can fake a relationship over the internet, quite easy as I see now. But a relationship for eight months without getting emotionally involved? Maybe it's just me who doesn't get it. Maybe I'm too naive and too dreamy to get those kind of things..

I just want love to be something pretty.

Great loves

Laatst heb ik weer alle seizoenen van Sex and the City gekeken. As you may know, doe ik dat redelijk vaak, maar ik geniet er nog iedere keer van. In seizoen 5, episode 1 (eigenlijk is het echt belachelijk dat ik dat ook nog uit mijn hoofd weet..) maakt Charlotte een opmerking over zogenaamde 'great loves'. Volgens een magazine kun je maar 2 'great loves' hebben. Carrie vindt dit bullshit, misschien komt het doordat ze er al 2 gehad heeft, Big en Aiden. Ik heb er dan nog geen twee gehad maar persoonlijk betwijfel ik die uitspraak ook. Waarom zou je er maar twee kunnen hebben? En waarom twee, waarom niet drie of vier? 'Great loves' zijn mooi, voelen goed en is het beste wat je kan overkomen. Maar wat houdt dat eigenlijk ik zo'n 'great love'?

That's the question

The past days I have been watching Sex and the City for hours. Now I know where my view on love comes from. Where I got inspiration for my posts. And where my love for drama comes from. Everyone needs drama in their relationship. Just to keep it a little exciting. Like people need games. But how do you know when drama kills your relationship? How do you know when there is too much drama? In season 2 is Carrie talking about relationships. And she said: 'When it comes down to relationships, how do you know when enough is enough?'.

So I got that perfect idea of love and relationships from Charlotte. And the drama from rather all the girls.

I couldn't help but wonder. Is my love for drama stronger than my pursuit of perfect love?

Parfum et bijoux

Being happy

Gelukkig zijn is iets wat we allemaal willen uiteindelijk. Iedereen wil lang en gelukkig leven, ze zeggen het niet voor niks in alle sprookjes. Wat me trouwens even laat denken aan het feit dat sprookjes en films allemaal oplichters zijn. Herinner je je mijn post nog over dat ik realistischer moet worden? Dat ik zo denk over vele dingen in het leven, me alles net iets mooier voorstel, alles wat romantischer en zweveriger voor me zie, is allemaal te danken aan alle mooie perfecte dingen in films en de goeie oude Disney klassiekers. Waarom krijgen we zo'n beeld voorgeschoteld en komen we er dan later in het lever achter dat het allemaal niet waar is? Waarom willen ze dat we een onrealistisch beeld krijgen over vooral liefde? Natuurlijk, het is een mooi ideaal, maar worden we daardoor juist niet allemaal een beetje te perfectionistisch?

Dit gezeur over onrealistische verwachtingen in het leven laat me overigens denken aan toen ik laatst met wat classmates wat ging drinken. Ik had het met iemand over hoe ik dacht over leven en liefde en blablabla. Hij zei tegen me dat, hoe ik dacht over alles, misschien eigenlijk helemaal niet zo raar was. We hebben allemaal wel een bepaald beeld, en het is misschien allemaal wel gebaseerd op het ideaalbeeld. Alleen heeft iedereen een andere voorstelling ervan. Hij zei tegen me dat ik het misschien juist wel goed had, dat mijn beeld over leven en liefde misschien juist wel klopte, dat het echt zo was, dat alleen niet veel mensen er niet meer zo over nadenken door dingen die ze mee hebben gemaakt en andere ervaringen waardoor hun kijk erop veranderd is. Ik weet het niet, misschien heeft die gelijk, misschien niet, maar het liet me er even aan denken.